55

روزهای رو میگذرونم که پراز تجربه اس. روزهایی که خودم انتخاب میکنم چجوری بگذره. من میگم زندگی فقط با انتخاب های ما جلو میره.تجربه کردن همه حس های مختلف از غم و شادی و عشق و تنفر و مهم تر از همه در حال زندگی کردن.

دیگه بلد شدم که چند لحطه مکث کنم حس واقعیمو پیدا کنم ،عمیقا بپذیرمش و ادامه بدم.

هرادمی توی زندگی اش سختی و آسونی داره. حالِ وآگاهی الانم نتیجه روزهای سختمه. اینکه نمیتونم به راحتی عشق رو بپذیرم،به راحتی نمیتونم اعتماد کنم،نمیتونم و بهتره بگم نمیخوام دوست داشتن رو قبول کنم. منطقی فکر میکنم و ادم احساسی نیستم چونکه نمیخوام آسیب ببینم. چون برای تعادل زندگی ام جوون کندم.

مرام و معرفتی رفتار کردن و نمیتونم بپذیرم و میگم واقعیت چیه و رفتار مناسب چیه! اجبار و اصرار قبول ندارم ،نه برای خودم و نه برای دیگران.

تحت هیچ شرایطی نمیخوام استقلال ام رو ازدست بدم.نمیتونم نازو ادا داشته باشم و اخلاق های دخترونه مرسوم.

توی چند روز ،من درباره همه این موارد بارها توضیح دادم وفرصت دادم اما درک نشدم. حالا میفهمم درک شدن چه مدلیه.

پس ادامه نمیدم. و تمام.

همه ی این موارد خودِ منم. نمیتونم خودم رو نادیده بگیرم.هر لحظه درحال تجربه های جدیدیم. فکرم پراکنده است اما مراقب خودم هستم.